De Passiebrief 25 juni 2013

Slalommend over het internet kom je een gedeelte van de maatschappij tegen. Mensen die enthousiast over een puppy zijn tot mensen die het van de daken willen schreeuwen hoe erg anderen bezig zijn. Geboortes en tragische verhalen. En ook veel die keihard proberen om alles uit het leven te halen en 13 keer struikelen en weer opstaan en hopelijk voordat ze doodgaan eens het gevoel hebben gehad dat iets wél eens is gelukt.

Wie zit er eigenlijk op Facebook vraag ik mezelf af. Wie zijn wij tegenwoordig? Sinds kort ben ik er actief mee bezig om uit te vinden of ik mensen weet te bereiken die deze wereld met mij leuker willen maken. Willen versieren met de slingers van het leven die we hebben. Onze lach en humor. Onze authenticiteit en karakters, de gekte waar we anderen mee kunnen laten lachen en de liefde voor elkaar. Op Facebook doe ik dus misschien wel hetzelfde als vroeger in “ons dorp”.

Je kunt je misschien ook afvragen wie er NIET op Facebook te vinden zijn. En zijn dat andere mensen? Ik heb eigenlijk geen idee, dus laat ik eens filosoferen. Volgens mij hebben we Facebook ook helemaal niet nodig om gelukkig te zijn en onze passies te doen. Misschien leidt het wel verdomd veel af. Net als televisie en het acht uur journaal. Maar dat is natuurlijk helemaal niet zo. Op Facebook zitten dezelfde lieve, vriendelijke succesvolle inspirerende mensen als de mensen die niet op Facebook zitten. En de mensen die niét op Facebook zitten kunnen ook net zo triest en eenzaam zijn als mensen die je heel veel tegenkomt op facebook met inspirerende verhalen die ze willen delen. Op Facebook gaan er gelukkig geen mensen dood die na 4 weken pas in hun huis gevonden worden omdat niemand hem of haar gemist heeft, toch? Die mis je dan ineens, of niet?

Ik zit dus vanavond hier heel alleen aan mijn bureau hierover te peinzen terwijl ik de tijd wel beter zou kunnen besteden met financiële zaken en een flyer die ik nog moet maken voor het plaatselijke Kleiwegfeest wat wij dit jaar mogen organiseren. Enkel het fascineert me waar me met z’n allen naartoe gaan. Wat is de rode lijn van ons allemaal als we echt nu vandaag mochten kiezen. Bleven we dan op onze zolderkamer chatten en berichten plaatsen op facebook. Gingen we dan met onze zakelijke vrienden naar een netwerkclub, gingen we dan weer iets nieuws opstarten omdat we niet zonder de stress kunnen, wat gingen we dan doen?

Ik voel me altijd een burgerlijk persoon die het gevoel heeft van alle burgers iets mee te dragen. De gevoelens die mensen hebben die rijk en succesvol en tevreden zijn.  Het gevoel van de burger die rond kan komen van zijn baan en in het weekend de boot neemt en gelukkig is. Van diegene die net te horen heeft gekregen dat ie kanker heeft en nog zo en zo lang te leven heeft. Ach, weet je, ik denk dat zelfs dat wat ik denk en ervaar, ook weer iedereen ervaart. Dat we allemaal in diezelfde achtbaan van het leven zitten en daar enkel en alleen anders mee omgaan. Dat de één de rust heeft gevonden daar helemaal niet mee bezig te zijn en de ander kapot gaat van de stress en het niet meer ziet zitten omdat een mug ’s avonds zit te vliegen door de kamer waar je niet van kan slapen.

En juist dat allemaal bij elkaar vind ik dan weer zo fascinerend. Vooral omdat we zo dichtbij elkaar leven en delen met elkaar. Of voor anderen juist helemaal niet delen met elkaar. Om daar een leefbaardere noemer voor te vinden die iedereen in elk opzicht bevrijdt van de shit die we allemaal meemaken in die dingen waar we iets aan kunnen doen. Aan hoe we reageren op ons leventje en onze omgeving en de dingen die naar ons toekomen.

Is de oplossing niet net zo makkelijk als het probleem? Is het glas niet altijd half zo vol als dat het half zo leeg is. Dus dat houdt in dat we eigenlijk morgen een betere wereld kunnen hebben. Dat we nooit meer de stress hoeven te dragen van het negatieve wat er op ons af komt, dat we kunnen zeggen wat we willen zonder dat er iemand onnozel overheen gaat met een negatieve mening, dat we dagelijks erop kunnen vertrouwen dat mensen ons gaan helpen en dat als we een fout maken er iemand naar je toe komt om bij te springen en je daardoor samen weer gaat groeien. Dat je nooit meer angst hebt in je leven of je wel of niet die stap moet maken, omdat mensen, buren, bazen en vreemden je door dik en dun gaan steunen. En dat je in al die vreugde en vrijheid eindelijk gelukkig bent. Dat is dus blijkbaar een keuze. Een miniem verschil tussen waar mensen nu in leven en waar ze morgen in kunnen leven. Misschien is daar Facebook wel goed voor, het acht uur journaal wel goed voor, zijn daar je buren goed voor en je business partners, om het door te geven…

Facebook is volgens mij net zo goed als het plaatselijke dorpskrantje waar het 25 jarig voorzitterschap van de voorzitter in wordt gevierd. Waar in het dorp je elkaar dagelijks lachend tegenkomt en waar je in de kroeg een pintje pakt met je makkers. Of voelt dat beter?! Mooi he, we hebben de keuze vandaag de dag, maar met heel veel keuzes hoor je steeds weer een woord op komen. Een woord dat te horen valt bij succes, bij bedrijven, business, bij trainingen en tegenwoordig ook in huis, Focus. Datgene waar je je op focust zul je krijgen. Datgene wat je wilt zien, dat zie je. Dus focus je op je eigen waarden en je eigen passies. Focus je op de bijzondere dingen in het leven die je elke dag omringen en focus je op de hulp en hartstocht die mensen je elke dag willen geven. Ontvang daarmee het leven wat je gelukkig maakt. Ontvang daarmee je eigen authenticiteit (terug). En of je dat nu op Facebook doet of waar ook in welke gemeenschap dan ook, dan leef je met een lach. En als jij lacht, dan lachen heel veel mensen met je mee.

Filosoferend Met Passie uit de Polder

 

Pieter Monsma

© 2019 Pieter Monsma

Share This