Passiebrief 30 mei 2013

 

Passievrienden, droom niet zoveel……..

Tegenwoordig wordt ik werkelijk elke dag benadert door bedrijven en organisaties, en door mensen die vragen of ik voor ze wil komen werken. Heel erg mooi natuurlijk, een compliment. Ze beloven me de mooiste vooruitzichten. Ik kan bakken geld verdienen, ze zeggen dat ik met mijn passie en mijn netwerk de top kan bereiken, een miljoen in 18 maanden verdienen en bij anderen weer de belofte dat als ik 4 jaar bij hen werk ik helemaal binnen ben. Dat ik iets mis als ik niet nu ja zeg, dat ik later spijt krijg omdat ik nu in kan stappen in de nieuwe facebook of microsoft. Ja, dat als ik doe wat zij zeggen, ik met mijn inzet op rozen zit.

Luister nou eens, mensen vergeten één ding. Ze vergeten te vertellen, te vragen, wat ík kan betekenen voor anderen. Ze vergeten te zeggen waar ik mijn talenten voor kan inzetten om anderen te helpen met wat zij willen en nodig hebben. Hoe ik mensen zou kunnen inspireren. Van een podium als spreker of 1 op 1 als coach. Mensen die me benaderen vertellen me nooit datgene wat ik wil horen, ze vertellen alleen maar wat ze zélf willen, en zelf willen geloven. Ze dromen en zijn niet wakker om de realiteit te zien, te luisteren of te voelen. Staan niet meer op de akker met een frisse wind in hun gezicht, maar bevinden zich tussen de massa met geen ruimte om zelf te denken.

Dát is misschien wel de reden dat ik laatst triest was, dat ik niet begreep wat me beving.  Ik snapte de laatste dagen niet wat er aan me knaagde, waarom ik me kwaad kon maken, meer dan normaal op dingen om me heen. Ik kon er geen vat op krijgen. En nu ik dit schrijf snap ik het ineens.

Het is de Passieboer in me die in opstand komt. De filosoof, de filantroop de zaaier. Mensen zijn tegenwoordig zo met zichzelf bezig dat ze de realiteit niet meer voor ogen zien wat er naast hun gebeurt. Niet luisteren naar zichzelf, en al helemaal niet meer naar een ander. Naar mij dus ook niet. Want wat ze allemaal hebben aangeboden wil ik niet. Ben ik niet. Er is niet één iemand die mij gevraagd heeft wat ik nou zelf zou willen. Op 1 of 2 na dan. Naasten meestal. En dan wordt ik gevoelig en blij. Want die begrijpen het. Chapeau.

Ik vertel mijn kinderen dat ik alles goed vind wat ze gaan doen in de toekomst en wat ze willen. Als ze maar één ding zich steeds afvragen als ze een beslissing maken in hun leven: “Kan ik met wat ik wil gaan doen andere mensen helpen met wat zij willen”. Ofwel, kan ik in deze wereld een bijdrage leveren aan anderen. Alles wat ze doen en daar een positief antwoord op kunnen geven is fantastisch.

Beste mensen wij leven op een kleine aarde met heel veel mensen. En er is heel veel ruimte op die aarde voor mensen die luisteren en geven. Die zich bezighouden met het zaaien, zijn uiteindelijk het succesvolst in het oogsten. Samen met anderen. En dat is ook nog eens heel plezierig.

 

Ik ben niet triest meer, want als je begrijpt wat er gebeurt en weet wat je wil, ligt triestheid heel ver weg. Dan kun je een verschil maken op deze aarde door alleen al vanuit je pure passie te leven en dat te delen. En dat doet deze passieboer, doe je mee?! Tuurlijk.

Met Passie uit de Polder

Pieter Monsma
Passieboer.

© 2019 Pieter Monsma

Share This