Lifestyle, de stijl van leven die je het liefste wenst voor jezelf.

Lifestyle, je vergeet soms dat je kunt kiezen voor je eigen lifestyle. Vandaag een goede vriend van mij gesproken die een weekje de Mille Miglia (oldtimerrit) in Italië heeft gereden met een heel bijzondere oldtimer, een BMW 328 uit 1937. Hij werd gevraagd om mee te rijden door een vriend. Daar zeg je geen nee tegen. Toch?

Soms zie je ook niet dat je gewoon kunt kiezen voor jouw lifestyle. Jouw eigen stijl van leven. Want hij had ook kunnen zeggen, sorry ik heb het te druk. Heb ik zelf nl ook regelmatig gedaan en dat je later dacht, shit, dat had best gekund. Wat heb ik eigenlijk in die paar dagen gedaan. Door geleefd zoals iedereen. Het “To do” lijstje afgewerkt. Achter omzet aangerend (en niet gekregen) en die dingen gedaan die je 90% van de tijd doet. Dit terwijl de dingen die je 10% van de tijd doet, (of misschien ook niet doet) vaak je leven kleur en glans geven.

Zet je leven 90% op zijn kop.

Ten eerste een feitje. Wij hebben ongeveer 60.000 gedachten per dag als ik het goed gelezen heb. En 90% daarvan is de volgende dag precies hetzelfde als die dag ervoor. Lees dan nu eens verder.

Stel je nou eens voor dat je je richt op de dingen die je het minst doet in je leven, de 10%, maar die je de meeste kick geven. Of dingen die je heel graag zou willen doen maar nog nooit hebt gedaan. Dingen die het leven aangenaam maken en die je wilt, niet die je moet. En ga vanaf nu aan het werk om je leven zo om te gooien dat je uiteindelijk 90% van de tijd die dingen doet die fantastisch zijn, overweldigend en jouw lifestyle is. En 10% van je leven gewoon is. Denk maar eens na over moeten en willen. Wat moeten wij nou eigenlijk. We moeten helemaal niets toch? Of heb je daar een andere mening over? Moet je werken om thuis de boel aan elkaar te kunnen breien? Moet je naar zwemles met je zoontje omdat je vrouw niet kan? Moet je, ja wat moet je?

Vul daar willen eens voor in. Wil je werken voor de kost? Wil je naar zwemles met je zoontje? Wil je datgene doen waar al je passie bijeenkomt? Vaak hoor je dat je heel veel wilt, en komen daar direct 39 maaren achteraan en excuses waarom dat niet kan of niet lukt. Daar gaat het dus niet om in dit geval. Het gaat om het besef. Besef dat er een keuze is.

Luister naar de dromen van een kind.

Normaal denk je op school na over wat je later wil worden. Schilder, piloot of architect of bakker. Vandaag kwam mijn zoon terug van school en ik moest even gaan zitten en luisteren naar hem want hij had tijdens de les (brugklasser) een lijstje gemaakt wat hij allemaal voor bedrijven wil op gaan zetten. Een half uur later stond de teller op 39 bedrijven. De meeste internationale bedrijven, en vele bedrijven die nog niet eens bestaan. Met profiel van hoe groot en wanneer het af moet zijn erbij. Waar hoofdkantoren komen te staan en wat voor mensen hij in dienst gaat nemen. Hoe hij aan het geld komt en hoe hij gaat reizen. Had ie onder de les dus even op de achterkant van een kladblok geschreven. Terwijl hij het vertelde had hij geen enkele belemmering in zijn ogen, alleen maar energie en een blik van dat alles uit gaat komen. Zo kunnen we leren van kinderen. Heb ik weer geleerd van dit moment en ook genotenJ. Door naar ze te luisteren, en ze serieus te nemen. Want waarom zul je zeggen, joh allemaal leuk, maar dat lukt toch allemaal niet…ahhhhhh.

Sla hier eens af!!!

Ik vind het altijd heerlijk om tijdens een ritje met de auto of met de fiets, even een weggetje in te slaan waar je normaal nooit in zult rijden omdat het niet op de hoofdweg ligt. Bijvoorbeeld laatst op Bali. Hadden we een dag een taxi jongen gehuurd om het eiland te bekijken. In plaats van rechtdoor te rijden waar de taxi jongen langs wilde rijden, vraag ik om steeds ergens af te slaan waar een zijweggetje is , ja hier, draai hier eens dat steegje in of stop daar eens. En die taxi jongen vond het geweldig. Hij kwam zelfs op stukjes waar hij nog nooit was geweest. Juist als je van het pad afgaat ontdek je iets. Niet waar iedereen achter elkaar aan rijdt. De weg met alle stalletjes en alle souvenirwinkeltjes. Daar waar kinderen bedelen en waar iedereen je met spulletjes achterna rent om te verkopen. Waarom denk je dat kilometers lang al die stalletjes achter elkaar aan één weg staan? Juist, omdat elke idiote toerist, in elke taxi stapt die elke dag dezelfde weg neemt van toeristische attractie naar toeristische attractie.

En waar kwamen wij toen we van het pad af gingen?

Bij de echte beschaving, de realiteit, boeren die hun akkers ploegden en waar de vrouwen het rijst stonden te zeven met grote manden. Waar de kinderen speelden, en waar weer ergens anders stukken klei in de zon werden gelegd om bakstenen te worden. Waar de handgemaakte beeldjes door arbeiders voor hun huis werden gemaakt, en later waarschijnlijk door kunsthandelaren verscheept zouden worden naar landen als Nederland. Daar waar de tijd lijkt stil te staan. Waar families staan te lachen bij hun hutjes. Relaxt, hun levensstijl levend. Niet denkend aan passiebrieven of passieboeren. Haha.

Sta eens stil als het eigenlijk niet kan.

Wat gebeurt er als je, zoals vandaag, rijdt in je Austin Healey (oldtimer 1966) met je kind bent op weg naar huis bent waar het eten op tafel wordt gezet en je ziet een waanzinnige grote oldtimer camper aan de kant van de weg staan. Op het moment dat je net moeders aan de lijn hebt gehad dat je zo thuis bent, maar dan toch even afslaat en stopt om een praatje te beginnen met de eigenaar van die camper. Even niet denken dat je moet doorrijden naar huis omdat het eten koud staat te worden, maar kiest voor het onverwachte. Even doorzetten als ook je kind zegt, nee papa, we moeten naar huis. Dan… dan krijg je weer een mooi verhaal mee naar huis, heeft je zoon de “allermooiste camper van zijn leven” van de binnenkant gezien, en heb je een telefoonnummer van iemand die een lifestyle heeft waar je van geleerd hebt en waar je misschien volgend jaar de camper van mag huren en een heel avontuur mee gaat beleven. En heeft je kind geleerd dat als je even stilstaat je leven meer inhoud kan krijgen dan wanneer je moet doorrijden omdat het eten wel eens koud kan gaan worden. (En wat denk je, we waren precies op tijd voor het eten).

Door dus niet altijd dezelfde route af te leggen, gaan dingen gebeuren die je niet meer in de hand hebt. Misschien is dat juist wel heel erg gaaf als je dingen loslaat en kiest voor (voor jou) het onbekende. Want dan kom je ergens waar je niet eerder bent geweest. Dan groei je en dan ga je dingen meemaken die je normaal die dag niet mee zou maken. Of je moet het leuk vinden om niet te willen groeien en lekker achter de geraniums te zitten natuurlijk. En daar is niets mis mee. Hoewel ik persoonlijk denk dat je als je dat elke dag doet en je ligt nog niet aan het infuus, je in een fase bent beland dat je het hebt opgegeven om voor je beste lifestyle te kiezen.

Lifestyle. Ik heb al heel wat lifestyles zelf gehad. Ik hou van afwisseling, heb ik ondervonden. En zo houdt iedereen van een eigen lifestyle. Maar kiezen voor je eigen lifestyle is wat anders. Velen leven de lifestyle van een ander. Van de buurman. Van degene die je niet wil zijn maar toch bent geworden. Oeps. Ik heb het waarschijnlijk niet over jou maar over diegene die jij misschien kent. Diegene die jij misschien eens op pad kunt gaan nemen en dan kunt laten zien wat er gebeurd als je een afrit neemt die je normaal gesproken niet zou nemen. Dat je een afslag neemt daar waar nieuwe avonturen ontstaan en nieuwe verhalen worden geboren. Verhalen die weer meegenomen worden naar huis aan de etenstafel. Foto’s worden getoond en over wordt gelachen met je gezin. Alleen omdat je durft af te slaan. Durft te stoppen en durft te kiezen. Voor het onbekende, en misschien wel, voor jouw eigen lifestyle.

Epiloog.

De Passiebrief is voor mij een rustpunt waar ik over de akkers kijk en het leven aanschouw. Het leven wat me fascineert en boeit. Waar ik geen goed en slecht in zie. Waar ik inspiratie in zie om vol te leven, en er vol voor te gaan. Alles eruit te halen wat erin zit. En om mensen te inspireren die op hun beurt ook weer mensen inspireren. Het leven is een kracht, met de wind in de rug, en als je hem tegen hebt dat je laveert en zelfs van het laveren plezier hebt.

Ik oordeel niet en veroordeel al helemaal niet over mensen en individuen, want iedereen heeft een verhaal. En achter elk masker zit iemand die ook het beste uit het leven voor zichzelf wil halen, daar soms moeilijkheden mee heeft, of er (nog) niet voor gekozen heeft. Ik kan wél opgewonden en emotioneel worden over de gemiste kansen die we in ons leven hebben en die we laten liggen en niet voor elkaar willen oprapen. Dat er mensen vast zitten in de drek, en er zelf niet uit kunnen komen, of nog veel erger, door anderen er nog dieper in worden gedrukt. Ik kan niet tegen negativiteit, denk dat het een onkruid is in de maatschappij, dat als je het laat gaan er vele mensen en groepen, ja zelfs economieën aan kapot kunnen gaan. Daar wil ik en ga ik niet aan meedoen. Sterker, daar verzet ik me tegen en wil ik bestrijden. Daar wil ik in de wereld aan meewerken om die negativiteit van denken uit de samenleving te halen. Om te keren naar het positieve inspirerende wat we allemaal in ons hebben. Dat we allemaal ons trekkerspoor mogen betreden en dit leven kunnen gaan leven met onze handen los van het stuur, en dat het leven puur geleefd gaat worden vanuit onze passies en talenten, die we hebben meegekregen en weer door gaan geven. Waar we de wereld mee gaan kleuren en versieren. Waar we mee kunnen gaan lachen en gaan huilen. Wat we gaan leven en wat we gaan delen. Zo’n boer wil ik zijn. Ik wil positiviteit zaaien, ik wil mensen helpen met groeien, en de wereld zien bloeien (en oogsten). Ik wil, met mijn klompen in de klei, een Passieboer zijn.

Pieter Monsma

Passie uit de Polder

 

Agenda:

7 juni: Business Conferentie: Optreden van de Passieboer in het voorprogramma van Myles Munroe. www.derotsevents.com. One day training over professioneel leiderschap.

14 juni: Optreden Passieboer op Mindpower en money seminar. www.power-events.eu/trainingen. Seminar over de mindset van rijk worden.

 

© 2019 Pieter Monsma

Share This